Ze reden langzaam door de buurt, langs het park waar Emily vroeger met een boek zat, lang voordat Daniels woedeaanvallen haar van alles wat ze liefhad hadden weggerukt. Ze klemde haar telefoon vast, niet om Daniel te bellen, maar om het impulsieve schuldgevoel dat haar was aangeleerd te onderdrukken.
Michael keek haar aan. ‘Wil je erover praten?’ ‘Nog niet,’ zei ze eerlijk. ‘Maar ik zal het doen.’ Hij knikte. ‘Wanneer je er klaar voor bent.’
Toen ze aan het einde van de straat waren, deed Emily een stille belofte aan zichzelf: het verleden niet uitwissen, maar er vanuit herbouwen. Ze wist niet precies wat er zou volgen: therapie, een nieuw appartement, een nieuwe routine, herontdekken wie ze was voordat ze leerde krimpen. Maar één ding wist ze zeker: ze ging niet terug.
Ver achter hen keek Daniel vanuit het raam toe. Voor het eerst begreep hij het echt; niet dat Emily van de ene op de andere dag veranderd was, maar dat hij haar kracht veel te lang had onderschat. En die kracht was nu buiten zijn bereik.
Emily leunde achterover in haar stoel en liet de weg haar ergens naartoe voeren. Ergens veiliger. Ergens waar ze eindelijk kon ademen.
En toen de auto de snelweg opdraaide, fluisterde ze, niet tegen Michael, niet tegen Daniel, maar tegen zichzelf: ‘Ik ben vrij.’
